Tekst: Bogumił Zając.

Zaskroniec

Zastanawiał się zaskroniec,
gdzie początek ma, gdzie koniec.

Zanim problem ten rozważył,
w farbę wlazł, nie zauważył.
Teraz sunie po polanie,
tu coś skapnie, tam zostanie.
W lewo, w prawo pełza żwawo,
chwilę prosto, znowu w prawo.
Tu omija zwinnie drzewo,
potem wraca, znowu w lewo.
Dziarsko  zdąża własną drogą,
a za pędzel ma gad ogon.
– Cały obraz namalował! –
stwierdza, patrząc w trawę krowa.
Komentują wróble z góry:
– To jest dzieło? Gadasz bzdury.
A kukułka głośno kuka:
– To jest nowoczesna sztuka!

Kiedy farbę zmył zaskroniec,
rzekł, że tu jest właśnie koniec.

Zaskroniec jest najczęściej występującym w Polsce przedstawicielem węży. Samice  osiągają długość  1,5 metra, samce  1m.

Swoją nazwę zawdzięcza   żółto-pomarańczowym plamom   w tylnej części głowy, za  skroniami, stąd    "za-skroniec".

Źrenice   zaskrońca   są okrągłe.

Nie jest niebezpieczny dla człowieka, żywi się   małymi   ssakami, rybami   i płazami.

W zimie   zaskrońce śpią, a wiosną i latem lubią wygrzewać się na   słońcu. 

Są   praktycznie głuche, ale  doskonale wyczuwają drgania   podłoża, więc   uciekną  przed człowiekiem, jeśli ten  będzie poruszał się hałaśliwie.

Są pożyteczne,   więc  nie róbmy im krzywdy. Nie ma też powodu, by  się ich obawiać.