Tekst: Jacek Londyn. Ilustracja: Leon Dawińczyk.

Nie on

​Tak udanie zmienił barwę kameleon,
że spojrzawszy w lustro, stwierdził, że to nie on.

Kameleon jest gadem o specyficznej budowie ciała. Jest ono wyraźnie spłaszczone po bokach, szczególnie w ostrej, ząbkowanej części grzbietowej. Obraz dziwoląga uzupełnia kanciasta głowa zakończona rogową naroślą, cienkie nogi, długi ogon i jeszcze dłuższy język. Jego nazwa wywodzi się od greckiego słowa   chamailéōn,   po polsku –   lew na ziemi.

​Kameleon słynie z umiejętności zmiany ubarwienia. W świadomości ludzi utrwalił się pogląd, że przystosowuje swoją barwę do otoczenia, ale nie jest to prawda. Jego kolor zmienia się w zależności od stanu emocjonalnego.
Ludzie zazdroszczą mu magicznych zdolności i próbują go naśladować. Niejeden już pozieleniał z zazdrości, posiniał ze złości czy poczerwieniał ze wstydu. Inni, dostosowując się do otoczenia lub towarzystwa, w którym aktualnie przebywają, robią się biali jak ściana lub kreda, zieloni jak liść, ciemni jak tabaka w rogu, pąsowieją jak róża lub bywają czerwoni jak burak. Niektórzy z nich mają ponadto „długi język”. Tym nie należy powierzać żadnych tajemnic.
Podobnie jak kameleony, ludzie starają działać tylko za dnia, bowiem w nocy gady bledną i stają się widoczne dla swoich wrogów. Na wszelki wypadek lepiej wtedy wskoczyć do łóżka i okryć się kołdrą.