Tekst: Edyta Tosza. Ilustracja: Bożena Szczuka.

Krasnokotki

W domach wszystkich krasnoludków,
jak odwieczna mówi plotka,
gdy się szuka aż do skutku,
można znaleźć... krasnokotka.

Nie jest lekko! Kotek taki
słusznym wzrostem wszak nie grzeszy,
często zatem godzinami
chowa się w przeróżne rzeczy.

Wśliznąć może się w skarpetę
albo wcisnąć do słoika,
by wyskoczyć z nich z impetem
i przestraszyć domownika.

Łatwo za to go wykarmić,
bo ma przecież krasnobrzuszek:
serka plaster zje z dziurami
albo jakiś tam okruszek.

Jest coś, co go łączy jednak
z dobrze wszystkim znanym kotem:
krasnokotek ciągle drzemać
nieprzepartą ma ochotę.

 

Trudno byłoby znaleźć człowieka, którego nie zachwyci widok kociaków. Naukowcy mają na ten temat swoją teorię. Twierdzą, że dostrzegamy w nich cechy fizyczne błyskawicznie kojarzone przez nasz mózg z dziećmi. Kociaki mają duże głowy i oczy, do tego są tak bezradne i bezbronne, że natychmiast chcemy otoczyć je opieką. 
A może to sprawka hormonów, jakie uwalniają się w ludzkim organizmie podczas kontaktu z kociakami?

Małe kotki są tak słodkie, że niektórzy marzą o tym, aby nigdy nie urosły. Mamy dla nich dobre wieści: istnieją na świecie rasy kotów miniaturowych, a wśród nich najmniejsze to kot singapurski, munchkin, devon rex, miniaturowy pers i toy bobtail. To naprawdę wieczne kociaki! Może to właśnie tytułowe krasnokotki z wierszyka?

Według Księgi Rekordów Guinnessa najmniejszym kotem był przedstawiciel rasy himalajskiej Tinker Toy, kotek żyjący w USA, który ważył niecałe 700 gramów, miał około 7 cm wysokości i 19 cm długości. Niestety, dożył tylko sześciu lat.

Na Bajkowej Łące aż roi się od kociarzy. Mamy dla Was taki apel:  kochajcie koty bez względu na ich wiek, rozmiar i rasę!