Tekst: Bogumił Zając. Ilustracja: Bożena Szczuka.

Kleszcze​

W krzakach dziś powiało grozą,
przyszły kleszcze... z boreliozą.
 
Kot  miał już ze strachu dreszcze.
– Po co komu takie kleszcze?
Pies, nim czmychnął, szczeknął jeszcze:
– Na co komu takie kleszcze?
 
Kleszcze tego też nie wiedzą,
więc spokojnie w krzakach siedzą.
I czekają, i czyhają...
Może przemknie lis lub zając.
Skoczą w sierść, a z niej na skórę,
żeby wygryźć małą dziurę.
Przez nią possą krew, nieroby,
przekazując im choroby.
 
Żeby z kleszczem się nie stykać,
ważna jest profilaktyka.
Choć  ci  czasem niewygodnie,
włóż do lasu długie spodnie.
Nie zapomnij o ogrodzie –
w krzakach lepsza dłuższa odzież.
Czapkę włożyć również warto –
to barierą będzie zwartą.
 
Zapamiętaj! Nie bądź leszczem,
lepiej chronić się przed kleszczem!

Kleszcze to straszne głodomory. Gdyby mogły, cały czas by jadły. A najbardziej lubią krew ssaków.  
Maleńki kleszcz, gdy już się wkłuje w ciało, potrafi 2-3 tygodnie zasysać krew, magazynując ją w elastycznym odwłoku i zwiększyć swoje rozmiary nawet o 200-300 razy!
W cyklu rozwojowym kleszczy występują postacie: jaja, larwy, nimfy i osobnika dorosłego. Larwa wczepiona w ciało ssaka, spija krew, dzięki   czemu może się przeobrazić w nimfę i ta, również odżywiając się krwią, w osobnika dorosłego.
Kleszcze wyczuwają z daleka temperaturę ciała żywiciela, pewne substancje wydzielane z potem, a nawet delikatne drgania podłoża, dzięki czemu   potrafią zawczasu przygotować się do skoku na zbliżającą się ofiarę.
 
Według najnowszych badań okazuje się, że kleszcze najprawdopodobniej wyczuwają fale elektromagnetyczne emitowane przez... telefony komórkowe!   Odkrycie to wymaga jednak jeszcze dalszych obserwacji i eksperymentów.
 
Kleszcze mogą przenosić groźne choroby, jak  borelioza z Lyme czy kleszczowe zapalenie mózgu. Najlepszą ochroną przed nimi jest unikanie   kontaktu z tymi pajęczakami.