Tekst: Edyta Tosza.  Ilustracja: Bożena Szczuka.

​Wierszyk dedykuję kochanej Cioci Marysi oraz Rodzince Dudusia.

DUDUŚ

​Przed oczami coś mi fruwa...
Ja cię kręcę – to papuga!
Jestem właśnie w domu cioci,
która dziś Dudusia gości.

Teraz po kredensie chodzi,
coś trzymając w wielkim dziobie.
Pewnie chce się z tym przelecieć,
przysiąść tam, na parapecie,

by do innych ptaków wołać:
– Patrzcie, oto zdobycz moja!
Co to jednak jest – nie widzę,
jestem bowiem krótkowidzem,

więc gdy rzeczy się oddalą,
muszę ufać okularom,
które zwykle mam przy sobie –
gdzieś w kieszeni albo w torbie.

Zaraz zatem po nie sięgam –
chyba... ich tam... nie ma... jednak...
Pytam ciocię, Jasia, Krzysia,
czy widzieli gdzieś je dzisiaj.
​
– Ktoś coś z nimi zrobić musiał...
Zerkam znowu na Dudusia
i podchodzę bardzo blisko...
W okularach jest ptaszysko!

​Duduś jest młodziutką amazonką żółtogardłą   –   pięknie ubarwioną papugą mieszkającą ze swoimi właścicielami w Warszawie. W naturze amazonki można zobaczyć w środkowej Ameryce Południowej, Meksyku i na Wyspach Karaibskich.

Ma dopiero trzy lata. Czy wiecie, że w warunkach domowych amazonki mogą dożyć nawet 50-ciu lat? Dlatego decyzja o zakupie tego ptaka musi być porządnie przemyślana, zwłaszcza że wszystkie papugi znane są z niezwykłego przywiązania do ludzi i faktu, że bardzo przeżywają choćby najkrótsze rozstanie z właścicielem.

Amazonki są wyjątkowo inteligentne, wesołe, energiczne i... gadatliwe. Potrafią naśladować ludzką mowę, odtwarzać melodie i dźwięki z otoczenia. Potrzebują towarzystwa i dobrze jest, jeśli mogą się nimi opiekować wszyscy domownicy.

Na zdjęciach Duduś, który już przy pierwszym spotkaniu skradł autorce wiersza serce (a nie okulary)  :)