Tekst: Bogumił Zając. Ilustracja: Bożena Szczuka.

​Osioł

​W świecie panuje pogląd utarty –
osioł to zwierz jest bardzo uparty.
Pytany osioł odrzekł otwarcie:
– To jest nieprawda! Twierdzę… uparcie.

Osioł  to bardzo ciekawe i sympatyczne zwierzę, które często wygląda poważnie, ale wcale takie nie jest!
Osły są spokojne i bardzo mądre  –   zanim coś zrobią, wolą najpierw dobrze się rozejrzeć i upewnić, że nic im nie zagraża. Dlatego ludzie czasem myślą, że są „uparte”, ale tak naprawdę one po prostu lubią ostrożność.

  Osiołki mają ogromne uszy, które działają jak super-słuchawki. Dzięki nim świetnie słyszą nawet bardzo dalekie dźwięki, a do tego pomagają im się ochłodzić, gdy jest gorąco. Czasem osły robią też bardzo śmieszne miny i wydają głośne „i-haaa”, które może rozśmieszyć każdego!
 
  Małe osiołki, czyli źrebięta, są bardzo urocze i szybko uczą się chodzić – już niedługo po urodzeniu biegają obok swojej mamy. Osły są też bardzo wytrzymałe, więc potrafią chodzić po górach i trudnych drogach, gdzie inne zwierzęta by się szybko zmęczyły.

  Co ciekawe, osły potrafią dobrze pamiętać miejsca i inne zwierzęta, nawet po wielu latach. Dzięki temu nigdy nie „gubią się” tak łatwo jak inne zwierzęta.

  Osiołki pojawiają się też w bajkach – na przykład zabawny i gadatliwy osioł z filmu „Shrek” albo smutny, ale bardzo sympatyczny Kłapouchy z „Kubusia Puchatka”. Dzięki nim osły stały się jeszcze bardziej znane i lubiane.


„Ośle uszy” oznaczają błąd albo niedopatrzenie w książce, zeszycie lub pracy. Kiedy ktoś źle złoży kartkę, coś się zagniecie i powstaje taki „trójkątny róg”, który przypomina ucho – dlatego mówi się, że zrobiły się „ośle uszy”. Czyli po prostu: ktoś nie uważał albo coś się źle zrobiło przy kartkach.
„Ośla ławka” to z kolei stare określenie na miejsce w klasie, gdzie sadzano uczniów, którzy mieli trudności z nauką albo zachowaniem. Trochę jak „ławka wstydu”. Dziś już raczej się tego nie używa, bo to nie jest miłe określenie i szkoły starają się nikogo nie zawstydzać.