Tekst: Edyta Tosza. Ilustracja: Bożena Szczuka.

O tym, jak sójka (nie) wybierała się za morze i co z tego wyniknęło

Wybiera się sójka za morze,
lecz... wybrać się jakoś nie może.
Wymówek ma mnóstwo, na przykład
skrzypiąca ją drażni walizka,
a nowej już sobie nie sprawi,
bo te wykupiły żurawie.

Narzeka na zmiany pogody:
–   Raz słońce, raz deszcz oraz chłody,
drżę na myśl, że jakaś zła chmura
poszarpie przepiękne me pióra –
wszak płaszczy dla sójek nie szyją
zapiętych dokładnie pod szyją.

Dni lecą, mijają tygodnie,
a jej tutaj coraz wygodniej
i zapał w niej też już nieduży
do długiej podniebnej podróży;
aż chce się powiedzieć: – A może
za rok się wybierzesz za morze?
​

Sójka to najpiękniejszy ptak z rodziny krukowatych. Łatwo ją rozpoznać po niecodziennym połączeniu ciemnej i jasnobrązowej barwy z niebiesko-czarnym prążkowanym skrzydełkiem (to właśnie po ilości czarnych prążków doświadczony ornitolog potrafi określić wiek ptaka). Gdyby komuś nie udało się jej jednak zobaczyć, z pewnością ją usłyszy, ponieważ sójka wydaje charakterystyczne okrzyki, gdy coś lub ktoś ją niepokoi. To dlatego nazywana jest "strażnikiem lasu", tymi okrzykami ostrzega inne ptaki oraz zwierzęta przed niebezpieczeństwem.
Co ciekawe, sójka potrafi naśladować głosy innych ptaków lub zwierząt, z którymi przez jakiś czas przebywała, na przykład miauczenie kota.

Skąd powiedzenie "Wybierać się jak sójka za morze"? Otóż jesienią sójki stają się bardzo aktywne: gromadzą zapasy na zimę, łączą się w stada i przelatują niewielkie dystanse; nigdy jednak nie prowadzi to do odlotu. Większość tych ptaków prowadzi ściśle osiadły tryb życia. Jeżeli więc ktoś z nas długo się przygotowuje, a do wyjazdu nie dochodzi, można powiedzieć, że wybiera się jak sójka za morze.