Tekst: Edyta Tosza. Ilustracja: Pan Zygzak.

O tym, dlaczego napotkane na polanie zwierzęta bały się łośka

Raz nad ranem, przez polanę,
po traw kępkach i po rosie,
szlakiem dobrze wydeptanym
długonogi sunął łosiek.

Wszystkich witał uśmiechnięty,
kłaniał się i miło ryczał,
paniom prawił komplementy
z entuzjazmem i słodyczą.

Tu zatrzymał się na chwilę,
by powąchać jakiś kwiatek,
tam chciał bawić się z motylem
jak brat duży z małym bratem.

Ze zdziwieniem jednak spostrzegł,
że od niego wszyscy stronią...
Smutny, zmoczył wielkie nozdrza,
łez co najmniej setkę roniąc.

W końcu ktoś mu wyznał prawdę,
w którą łośki wierzyć nie chcą:
– Ja, niespełna jednolatek,
mam największy być ze zwierząt?!
​

Łosie to największe dziko żyjące ssaki kopytne w Polsce. Dorosłe samce mogą osiągać do dwóch metrów wysokości w kłębie i ważyć około 700 kg. Samice są odrobinę mniejsze, ich waga waha się w granicach 300-500 kg. Nic dziwnego, że młodziutkie łosie to także giganty wśród leśnych zwierząt, i że budzą respekt, nawet kiedy są... oseskami.
​
Dla przypomnienia: choć łosie są zazwyczaj spokojne i unikają ludzi,  w niektórych wypadkach mogą być bardzo niebezpieczne, dlatego przy spotkaniach z nimi trzeba zachować dużą ostrożność. Najlepiej podziwiać je z daleka, delektując się gracją, z jaką te długonogie zwierzęta się poruszają.