Tekst: Edyta Tosza. Ilustracja: Bożena Szczuka.

Kartka z mojego pamiętnika – styczeń

Zimno dzisiaj jest okropnie –
jakieś minus siedem stopni,
więc decyzji muszę sprostać:
spacer czy wygodna sofka,

telewizor, miękki kocyk,
na kolanach dwa, trzy koty
(mam ich więcej, zatem mogę,
gdy chcę – pięć posadzić sobie).

Ale... co to? Ktoś mnie szturcha
i przynosi kawał sznurka,
nosem trąca, szczeka nawet,
jakby chciał ponaglić sprawę.

Moja psina! Sunia droga –
zima dla niej nigdy sroga,
od lat przyjaciółka wielka,
która dużo ma z kundelka.

Tak na spacer chodzić lubi,
że nie sposób jej odmówić,
wciskam więc na siebie czapkę,
opatulam się też paltem

i dylemat mam już z głowy.
Jutro, myślę, będzie nowy:
z filiżanką kawy usiąść
czy na spacer iść z Szantusią?
​

Zwierzę w domu, nawet najmniejsze, to obowiązek. Powinni wiedzieć o tym wszyscy, którzy pragną mieć pupila. Nie może się znudzić i zostać rzucony w kąt niczym niechciana zabawka. Wprost przeciwnie – powinien szybko stać się pełnoprawnym członkiem rodziny, naszym mniejszym bratem. Oczywiście będzie wymagał odpowiednich do życia warunków, poświęcenia mu czasu, naszej opieki i dużo, dużo miłości.
Jeżeli to zaakceptujemy, wybór, czy pójść na spacer z psem, czy zagrać w nową grę albo zadzwonić do znajomych, będzie oczywisty. Obowiązek stanie się normalną rzeczą, a z czasem nawet przyjemnością. 
Z całego serca życzy tego autorka wiersza, starsza siostra dziesięciu kotów i psa.