Tekst:  Jacek Londyn. Ilustracja: Leon Dawińczyk.

Gruszka na wierzbie

Na wierzbie wyrosła raz gruszka –
malutka, chudziutka, bez brzuszka,
świeżutka jak młody szczypiorek.
A miało to miejsce we wtorek.

We środę na wierzbie siadł szpaczek.
– Niech z bliska tę gruszkę zobaczę.
Popatrzył i rzekł: – Ciut mnie dziwi,
że ona wygląda jak kiwi.

Tuż przy nim, we czwartek siadł dudek
i stwierdził bez żadnych ogródek:
– To jakaś odmiana nieznana,
wydaje się krewną banana.

A w piątek przypętał się wróbel.
– Choć innych oceniać nie lubię,
to gdy tak tu siedzę i patrzę,
wygląda mi na… pomarańczę.

W sobotę na wierzbie gil siada.
– A ja się z tym wcale nie zgadzam.
Jest – wypisz, wymaluj – jak koper,
co rośnie w ogródku pod płotem.

W niedzielę zajrzały dwie sroki.
Stwierdziły, wsparłszy się pod boki:
– Jeżeli już mamy być szczere,
wygląda nam raczej na seler.
​
Aż w końcu – to był poniedziałek –
na wierzbie chciał usiąść kanarek,
lecz gruszki i wierzby… nie było.
To wszystko mu tylko się śniło!

Sformułowanie „gruszki na wierzbie” pojawiło się w języku polskim w XVIII wieku. Oznaczało obietnice, których spełnienie jest niemożliwe.
W dzisiejszych czasach powiedzenie to nadal jest używane. A czy powinno? Okazuje się, że nie.
Otóż wierzby, które rodzą gruszki, istnieją. Można je spotkać w arboretum w Kórniku oraz w Szczawnicy nad Dunajcem. Nie są zjawiskiem naturalnym,
zostały wyhodowane przez człowieka. Ich owoce są małe i  nie nadają się do  jedzenia. Ryzykanci, którzy odważyli się je nadgryźć, twierdzą,   że mają smak kory.
Jeśli interesuje kogoś, jakiego drzewa, powinien ich zapytać.

Arboretum w Kórniku